Cool-Wiezalhetzeggen
Publicatie datum

08/09/2017

ISBN

978-94-92339-36-2

 22,50

Wie zal het zeggen

Auteur: Alexandra Cool

Portretten van beelden als krijttekeningen op beregende straatstenen. Beelden van mensen die elke dag met mist omgaan. Erin verdwijnen, er weer uittreden. Voor even.

Onnoemelijk zacht portretteerde Alexandra Cool mensen met dementie en trok daarbij een ragfijne draad tussen hun wereld en de onze. Niet rechtstreeks: ze boetseerde eerst beelden uit klei, nadien gaf ze de gipsen afgietsels een broze waslaag. De omweg is veelzeggend, want rechtstreekse communicatie is vaak pijnlijk onmogelijk geworden. Dat betekent echter niet dat er dan maar gezwegen moet worden, integendeel.

Tevens koos Alexandra Cool gedichten en poëtisch proza die tonen hoe ontroerend mooi, droevig en waarachtig het is om te spreken over wat er gebeurt als de woorden stokken.

Mirjam Devriendt fotografeerde de boetseerworkshop die Alexandra Cool organiseerde in verschillende woonzorgcentra.

Knipsel

moedertaal

gisteren zal het regenen, zegt ze,
en ik volg haar blik naar buiten
door het raam.
ik knik.

zolang tijd een afspraak is
klinkt het vanzelfsprekend:
gisteren zal het regenen.

ook voor mij
voortaan, ik leer opnieuw
mijn moedertaal.

vandaag kijken we naar
wat haar laatste voorjaar worden zal.
morgen scheen de zon.

 

Guido De Bruyn
Uit: Blakte
Uitgeverij P, Leuven, 2014

Over de auteur

Alexandra Cool (1961) is beeldhouwster en fotografe. Zij werkte als kunstenaar in Carrara, New York, Brussel en Corsica. Sinds 2003 woont en werkt ze in Villa Hellebosch te Vollezele. Haar werk heeft het onzichtbare als thema.

Recensies

  1. :

    “Beeldhouwster en fotografe Alexandra Cool werd thematisch gegrepen door mensen met dementie, een stoornis waar in Nederland en België ruim 300.000 mensen aan lijden. Er is dan ook steeds meer belangstelling voor. Dit mede door Cool samengestelde boek is cultureel onderdeel van De Alzheimer Code, een breed opgezet project van enkele op dit gebied werkzame organisaties. [Een] indringend boek over dementie (…).”

    Albert Hagenaars, NBD Biblion, 2018

  2. :

    “Het werk van beeldhouwster en fotografe Cool getuigt van een niet-aflatende poging het onzichtbare te onthullen. Tijd en tijdloosheid, beweging en stilstand, helderheid en duisternis komen erin tot rust. Evenzo in dit boek, waarin veel witruimte de foto’s, woorden en verhalen behoedzaam omgeeft. Cools levensgrote bustes van twaalf mensen met dementie die ze in 2010 ging opzoeken, ademen dezelfde sereniteit. Het verhaal erachter komt van Bernard Dewulf. Een selectie poëzie vormt het middendeel, want “ook het woord kan het onzegbare proberen te zeggen”. Ontroerend is de fotoreportage van Mirjam Devriendt in deel drie, met tedere kracht ingeleid door journalist Nathalie Carpentier. Een boek dat er is “als troost, als verwondering en om erover te waken dat zij die vergeten, niet vergeten worden.”

    Frederique Vanneuville, Tertio, 2018