ChristiaensDirk-BijnaNabij3

13,00

Bijna nabij

Auteur: Alfred Warrinier

Bijna nabij van Alfred Warrinnier komt, als een parfum, vanuit het niets opzetten en je zinnen prikkelen, maakt zich van je meester, om een ogenblik later weer zijn eigen leven te gaan leiden. Binnen strakke grenslijnen ontspint zich een wereld van heimwee en gemis, waar op zondagnamiddag tedere muziek klinkt in oude huizen, waar de nacht slaapt in diep water. Alles lijkt schemerlicht en woorden dreigen verloren te gaan in een vage richting. Warrinnier heeft het over ‘ogen die naar de wolken kijken maar de hemel zien’. Zijn poëzie is een vluchtig bijna nabij, nooit een aards hier en nu.

In Bijna nabij componeert Warrinnier de muziek der sferen uit een puin van leestekens: zonder twijfel het hoogtepunt in zijn oeuvre.

Knipsel

als je me nog eens vraagt
– heel dicht bij mij gezeten –
om een gedicht voor te lezen
zal ik weer in je ogen kijken
om te weten dat als vogels
zweven ze juist dan – heel
intens – genieten van de liefde
die vogels voelen
voor de hemel die hen draagt

ik heb je niets gevraagd

Over de auteur

Alfred Warrinnier (Brugge, 1938) doceert topologie en algebra aan de K.U.Leuven. In De wiskunde tussen taal en betekenis (1992) ging hij op zoek naar de relatie tussen deze twee disciplines waarin vorm en betekenis een gelijkaardige rol spelen. In 1988 publiceerde hij de bundel Het Innerlijke van de Cirkel, met illustraties van de Russische wiskundige Anatole Fomenko. Later volgden Porismen (Uitgeverij P, 1992), een verzameling verzen die enthousiast werd onthaald, en Zo dicht bij aanwezigheid (1994).

Recensies

  1. :

    ‘De poëzie van Warrinnier lijkt eerder op een strijd van al te machteloze woorden tegen een al te onaantastbare werkelijkheid. Taal is gedoemd het pleit te verliezen (…) De mooiste verzen zijn dan ook die waarvan het minste overblijft, of enkel de weg waarlangs de woorden weer zijn verdwenen: ‘ik sprak een halve zin/zonder betekenis/wees een vage richting aan/waarlangs woorden/verloren konden gaan …’ Zo nutteloos kan poëzie dus zijn, zo nutteloos mooi’ (Deus ex Machina)

    ‘De poëzie van wiskundige Warrinnier is er één van verwondering. De dichter creëert een nieuwe, vluchtige wereld, met een boodschap van hoop, van ‘ogen die naar de wolken kijken en de hemel zien’.’ (Onze Tijd)

SKU: 122 Categorie: Tags: ,