Vleugels-Vrijevalmethindernissen
Publicatie datum

29/09/2017

ISBN

978-94-92339-38-6

 17,00

Vrije val met hindernissen

Auteur: Lief Vleugels

Lief Vleugels verwerkt het pijnlijke verlies van haar dochter. Om haar een nieuw leven te kunnen schenken op papier, moest Matilde stof tot schrijven geven. Maar wie is dan nog echt de moeder, wie het kind? Hoe leeft de partner van de moeder mee? En wat is de relatie tussen de dichter en haar gedicht?

In die poëticale bodem groeiden hartverscheurende verzen. Niet enkel het lijden, maar ook hoe daarmee om te gaan, vormt het hart van deze bundel. Hij balanceert tussen wegschrijven en opschrijven, voltooien en ontplooien. Het is een scheppend werk waarin sensitieve beelden vooral het gevoel raken. En dat diepmenselijke karakter geeft een haast religieus gevoel aan deze confessional poetry, waarin een berustende, zelfs hoopvolle ondertoon zich tussen de lijnen verschuilt.

Knipsel

Gedichten horen in elkaar te haken
als minuten in uren, dagen in een week.
Zo heeft ze het geleerd, maar regels
zijn er om te overtreden.

Er zijn geen minuten na deze
geen dagen na vandaag, alleen
nog vragen en een naam op een graf.

Waar dwaalt ze, het kind dat haar leven gaf?
Hoe kan ze woorden negeren die met zwarte inkt
in haar hoofd staan geschreven, als overal
ogen blinken die vragen: waar dwaalt ze
de moeder die mij de dood in zoogde?

Over de auteur

Lief Vleugels (Herentals, 1953) doceerde over schrijven in Antwerpen en Paramaribo, in scholen, bibliotheken en gevangenissen. Zowel over proza als poëzie. Zelf debuteerde ze als romanschrijfster bij Wereldbibliotheek en gaf ze reeds drie dichtbundels uit bij Uitgeverij P, het recentst nog Mensen (2008). Haar laatste roman Alles stroomt (Uitgeverij Xanten) gaat over de dood van haar dochter. Deze vierde dichtbundel vormt een nieuwe, creatieve verwerking van die val.

Recensies

  1. :

    “Na de publicatie van de roman Alles stroomt (2015) was zij ervan overtuigd dat zij nooit nog zou schrijven over haar dochter, die in maart 2014 samen met haar partner van een brug sprong in Tsjechië. Een val van de trap en het erop volgende verblijf in het ziekenhuis maakte zoveel bij haar los – ze beleefde haar eigen val als een soort herhaling van die van haar dochter – dat gedichten zich hoe dan ook aan haar opdrongen. In de beheerste benadering van haar verdriet laat Vleugels de herinneringen toe die als vuurvliegjes om haar heen cirkelen. Lief Vleugels zoekt naar antwoorden, maar weet dat die er niet komen. Ook al blijft de pijn om het verlies nadrukkelijk meespelen, de ‘stroom van woorden’ (…) leidt er allerminst toe dat de dichteres, en met haar de lezer, erin dreigt te verdrinken. Als lezer benader je Vrije val met hindernissen, alleen al vanwege de thematiek, met schroom en terughoudendheid. In en door het aanvoelen van de diepste emoties van een moeder die haar kind moest afstaan, word je er deelgenoot aan.”

    Jooris van Hulle, Poëziekrant, 2018

  2. :

    Vrije val met hindernissen contrasteert sterk met het gros van de Vlaamse dichtbundels, die geschreven worden tot meerdere eer en glorie van meneer/mevrouw Ego. Het is schitterende poëzie!! Oprechte poëzie! Kwetsbare poëzie! Poëzie die spontaan gegroeid is op de wortels van leven en dood, van liefde en verdriet, van hoop en wanhoop. Poëzie waarin de maker zich zonder restrictie blootgeeft. Poëzie die geen trompetgeschal of theatraliteit verdraagt, maar stilte en intimiteit behoeft. Als we aan poëzie een therapeutische waarde toekennen, dan is dat met Vrije val met hindernissen in uiterst hoge mate. Vleugels beheerst als geen ander het subtiele spel tussen realiteit en symboliek. (…) Voor mij is Vrije val met hindernissen vijf sterren waard.”

    Frans Depeuter

  3. :

    “De fraai uitgegeven, vierde dichtbundel Vrije val met hindernissen van Lief Vleugels is evenwichtig opgebouwd. Ze bestaat uit drie afdelingen van elk zestien titelloze gedichten. Vormtechnisch is in Vrije val met hindernissen het gebruik van het parallellisme opvallend. Door de herhaling aan het begin van een nieuwe strofe in een gedicht wordt de inhoud van een strofe versterkt en krijgt het hele gedicht de vorm van een litanie. De toepassing van deze stijlvorm is de basis van deze bijzondere, zeer persoonlijke dichtbundel.”

    Herbert Mouwen, Meander, 2017

  4. :

    “Rouw is het overkoepelende thema. Aan de orde komt de worsteling met de acceptatie en verwerking van het verlies van een dochter. Dat is terug te zien in beschrijvingen van lange slapeloze nachten, in mijmeringen over de gebeurtenissen rond de dood van de dochter, over hoe de dingen hadden kunnen zijn, waren en niet meer zijn.Het taalgebruik van Vleugels is beeldend, ze schrijft deels associatief en de zinnen hebben niet altijd een logische structuur, maar de gedichten zijn wel goed te begrijpen. Het thema, sterven en verlies is universeel, wat zorgt voor herkenbaarheid.”

    Yura Hollander, NBD Biblion, 2018