Foque-Vermoedenvanlicht
Publicatie datum

07/10/2017

ISBN

978-94-92339-41-6

 16,50

Vermoeden van licht

Auteur: Richard Foqué

De pozie van Richard Foqu is een permanente zoektocht naar zin en zinloosheid van de menselijke existentie en de plaats van elk individu daarbinnen.
Toeval en lot.

InVermoeden van lichtplaatst hij deze thema’s in het spanningsveld tussen ruimte en tijd. Tijd als voorwaarde voor leven, “zonder tijd geen leven”, deze intrigerende uitspraak van Stephen Hawking in zijnA Brief History of Timeis daarbij de leidraad.
In deze bundel vloeien verleden, heden en toekomst in elkaar. De tijd alsdramatis persona, die voelbaar aanwezig is en stuurt.
Foqu creert zo een potisch labyrint in het vierdimensionaal universum van de ruimtetijd, waar de zoektocht naar de lotsbestemming zich afspeelt.

Knipsel

4.1

Verzegel de lippen niet
maar fluister de namin
die ons maken.
Meng de kleuren
die je lichaam schilderen
met een regenboog.
Het firmament
dat ons zal dragen.

Geef me jouw geheugen
zodat ik het mijne
kan verliezen.
Koester mijn geheimen
tussen de plooien
van je huid verzegeld.

Over de auteur

Richard Foqué (1943) is gewoon hoogleraar emeritus, ingenieur-architect en dichter. Sinds zijn debuut Alleen kringen in 1967 is hij reeds aan de achtste bundel toe. Bij Uitgeverij P verschenen De grote Rokade in 2012 en Hier staan wij in 2015.

Recensies

  1. :

    “In ‘Vermoeden van licht’ meen ik toch zoiets als een estafette tussen de vier cycli te ontwaren. Elke reeks eindigt met een gedicht dat subtiel de stok aan de volgende reeks doorgeeft. Stilistisch biedt Foqué wat hij in zijn vorige bundels aanbood: verdichte en gelaagde regels die (soms stotend, stompend) ritmisch worden voortgestuwd. De gelaagdheid zorgt ervoor dat deze poëzie complex uitvalt en hier en daar, bij eerste lezing, duistere plekken vertoont. Zo werkt poëzie nu eenmaal: een lezer dient zich op de tast in het gedicht voort te bewegen – ergens is er wel een ‘vermoeden van licht’. Dankzij die (bewust? – berekende?) gelaagdheid smokkelt Foqué met de nodige schranderheid en eruditie allerlei motieven herhalingen, infra- en intertekstuele aanwijzingen zijn gedichten binnen waarmee hij de bundel tot een geheel weet te metselen. En dus de vier reeksen intern en extern bij elkaar houdt – zonder dat ze daarbij hun autonomie verliezen.”

    Alain Delmotte, De schaal van Dighter, 2018

  2. :

    “Foqué is een belangrijke hedendaagse dichter, door de pregnante wijze waarop zijn poëzie zich buigt over de zinloze zin van onze existentie. Vermoeden van licht onderzoekt de levensloop des mensen, onder het aspect TIJD. De bundel telt vier cycli. Ik verhoed mij het slot te verklappen van deze spannende reis door de tijd. Maar het is grandioos mooi. Onstelpbare heimwee naar schoonheid.”

    Marc Bruynseraede, 2017

  3. :

    “Handelen en denken proberen de tijd aan de bliksemsnelle tijd te onttrekken, er vorm aan te geven door de tijd in vervoegde werkwoorden weer te geven. De taal is tegelijkertijd de ervaring (de tijd) en de materie die de ervaring fixeert. Wanneer Richard Foqué het over de tijd(en) heeft, gaat het over de existentiële tijd en de rol van het licht. Het licht herinnert soms aan de donkere dagen zoals More heeft geschreven. Het creëert altijd zijn eigen schaduwzijde, en het ontmaskert soms op genadeloze wijze (…). De dichter stelt, dat hoe donker het ook mag zijn, er altijd een vermoeden van licht is. Als uitnodiging tot een echt gesprek is zijn nieuwe bundel van Richard Foqué absoluut geslaagd (…).”

    Romain John van de Maele, Meander, 2017

  4. :

    “Met dezelfde finesse als van een olijfolieproducent komt deze auteur tot zijn nieuwste product: Vermoeden van licht (…). Richard Foqué heeft een formule. Hij is een woordalchemist. Zoals de goudkleurige olie druppel voor druppel tot stand komt zo groeien ook zijn verzen. Hij puurt uit, zuivert, maakt zijn boodschap kristallijn en mysterieus tegelijk. Hij bundelt tot de kernen geraakt worden en let er vooral op dat de verstaanbaarheid van zijn gedichten sterk onder controle blijft. De poëzie van Foqué moet vooral zeer traag gelezen worden, pas op die manier raken alle ontvangers getoucheerd. Deze gedichten overkappen een heel leven. Er is een mélange van levenservaringen, herinneringen en projecties naar een onbekende toekomst. De zoektocht van Richard Foqué loopt uit. Hij neemt zijn lezers bij de hand. Aan hen om hem te volgen of los te laten.”

    Frank Decerf, De auteur, 2018

  5. :

    “Iedere bundel weer daalt hij af naar een ruimte zonder richtingaanwijzers of oriëntatiepunten. Het is een onbestemde gevoelszone, die op een of andere wijze de essentie van het bestaan belichaamt. (…)
    Als een wetenschapper van het machteloze maakt de dichter opnamen van de existentiële woestenij die zich aan hem voordoet. (…) De kracht van zijn gedichten, ook in deze bundel, heeft te maken met een immer aanwezige stille onderstroom: het eeuwige ‘misschien’.”

    Erick Kila, Vrijzinnig Antwerps Tijdschrift, 2018