VanHie-HetKlavierVanDeSlak
Publicatie datum

13/05/2017

ISBN

978-94-92339-31-7

 17,50

Het klavier van de slak

Auteur: Luc Vanhie

Wandelend over benevelde velden ademt alles rust. Mijlenver verwijderd kan men kijken naar het uitgeworpen uitzicht van de wereld.

Het gevleugeld woord voert mee met de wind naar rustieke landschappen. Kijk terug naar de stad met zijn ontelbare ramen. Tijdens een maanverlichte nacht kom je mensen en dieren tegen die zowel sereniteit als onvoorspelbaarheid uitstralen. Dwaal ergens tussen het heden en het verleden rond in een wereld die lijkt stil te staan. Het verleden is voorgoed voorbij / en alles wordt verwacht.

De vaak bevreemdende verzen creeëren een unheimliche sfeer waarin de mens nauwelijks aanwezig lijkt. Toch schept hij ook rust, zijn eigen utopia. Een treurwilg overheerst het eiland, omgeven door de voetnoot van de alledaagse vijver.

Knipsel

 

De avond is vermiljoen in eeuwenoude verzen
Terwijl het broeierige licht nog steeds brandt
In de verschaalde kamers van de metropool.

Vuurvliegjes sprokkelen verborgen licht
Als minimale draden van houvast,
en tevergeefs verbreekt een wandelaar de stilte
van een steen die op het midden van de weg
het oog verblindt, onbuigzaam
als een gestrande bark in de wind.

 

Over de auteur

Luc Vanhie (Izegem, 1952) studeerde economie en filosofie. Hij publiceerde reeds vijf dichtbundels: Verwijdering(1981), Het huis (1983), Avondlijk (1983), Landschap met een komma (2014) en Littekens (2015).

Recensies

  1. :

    Slow poetry biedt hij zijn lezers aan: poëzie die met schoorvoetend schuivende woorden het slijmspoor van het verleden achter zich laat. Maar in zijn versregels kan je wel de melodie van een verhoopte toekomst horen. Toch lijkt deze poëzie de verbeelding ook stokken in de wielen te steken. Vanhie schept een vreemde wereld, een bühne die veel weg heeft van de verstilde pleinen van de schilder Giorgio de Chirico, de surrealist die fascinatie opwekte met een bizarre mix van nuchterheid en extase. Luc Vanhie wil ‘tijd van beschouwing’ nemen, traag vorderen als ‘een pelgrim in de metronome rust van het bereden paard’. Er staan nog trouvailles in deze bundel, soms met knappe personificaties en prachtige synesthesieën. En dan zijn er nog die spitsvondige uitspraken, weggeplukt uit een onontgonnen spreukalbum. Levenswijsheid die ontstaat uit zelfopgelegde rust en scherpe observatie. Uit het besef dat elk moment een eeuwig nu kan zijn, een kans om de wereld met nieuwe ogen te bekijken – die wereld waarin alles beweegt en alles tegelijk stilstaat.”

    Dirk Hanssens, Poëziekrant, 2017